To jest WALKA

                                     To nie jest samozaparcie -to jest WALKA !

                                           To jest nastepny z moich obrazow.
                                                        Bardzo go lubie !
Wyszedl dokladnie tak jak chcialam, a te ciemne niebieskosci nabardziej ostatnio kocham.

Jest to olej na plotnie i zamowil go sobie moj najmlodszy syn (13latek).

Milo mi ,ze jestescie DOBRYMI krytykami i nie sprawilyscie mi kompleksow wyliczaniem bledow itp. Sil napisala , ze podziwia moje samozaparcie.....

Chcialabym bardzo miec samozaparcie !

Niestety od poltora roku jestem na torze bocznym. Jedyne co robie to spie, leze w moim pokoju, przyjaciolki widuje od czasu do czasu i wytrzymuje z nimi nie dluzej niz godzinke, gora poltory godziny.

Nie kupilam przez ten czas ani nowego ciucha, ani buta, ani smakolykow, bo wszystko jeden ma smak.

Samozaparcia , sil i walki potrzebuje aby wstac co rano z lozka (moge przedrzemac caly dzien), aby zrobic cokolwiek, aby zalozyc ubranie i wyjsc (chleb przeciez moze byc wczorajszy...przedwczorajszy....a zreszta , czy musi byc chleb codziennie? ) itp.

Tak , ze WALKA  samej z soba sie zaczela.

Raz wygrywam, raz przegrywam.

Szukam sposobow, wymowek i w jedna i w druga strone, aby obudzic sie z tego snu .

Malowanie , ktore wiem jak dobrze mi robi , tez czasem przegrywa,  ale nie moge za bardzo nalegac, bo niestety wynik musu jest widoczny i na plotnie.Obrazek , ktory w taki dzien zrobilam zostal ukryty , raczej nie da sie go poprawic ,najwyzej namalowac cos na nim. 

Do WALKI wiec !

Kobiety niedomyslnych mezow laczcie sie

Takie sa 3 laurki dla moich Greckich przyjaciolek, ktore tak jak i ja maja niedomyslnych(?), przyziemnych(?).....nazwijmy ich jak chcemy- mezow.
Moja mama nazwalaby ich dosadniej, ale .....niech tam.
Zapomna o Walentynkach, wiec czekoladki, kwiaty, swiecidelka i prezenty niespodzianki mozemy podziwiac u innych kolezanek, tych ,ktore maja domyslnego meza.
Nasi mezowie naleza do tych ,ktorzy na widok tortu ze swieczka zagubieni pytaja- a kto to ma dzis urodziny? Nastepnie nerwowo gmeraja w portfelu mowiac,no to kup sobie co chcesz.....dajac banknot, za ktory ich zdaniem jakis cud kupimy, a tak naprawde to najwyzej na pizame starczy he,he.
Niedomyslny maz przewaznie w TAKICH sprawach jest do niczego, w innych jego glowa pracuje na wysokich obrotach. Moze np.jadac na dzialke zrobic objazd wielokilometrowy ( nam moze wydawaloby sie, ze w celu spedzenia z nami wiecej czasu),  aby kupic u konkretnego rzeznika ulubione kielbasy i przyprawione na ostro miesiwo.

Jesli popelnilam blad to przyznam sie z radoscia.
Poki co jestem przewodniczaca klubu zon NIEDOMYSLNYCH mezow. Mam nadzieje, ze Wy do tego klubu sie nie zapiszecie i bede podziwiac u Was Romantycznych panow.

Dodaje piosenke SZCZYT glupoty, ale sprobujcie to zaspiewac !

Moj sposob .

Postanowilam po latach niemalowania zrobic ,dla kazdego czlonka rodziny po obrazku. Nic by z tego nie bylo bo, w domu moim ulubionym miejscem jest cichutka i odosobniona sypialnia, ale wziela sie za mnie Peri. Stwierdzila, ze jest niemozliwoscia ,a nawet grzechem nie skozystac tego , ze w sasiednim budynku zagospodarowal sie Klub Artystow z Kozani i nawet do niego nie zajrzec.

  

 Jak juz tam wsciubilysmy nosa, to postanowilysmy zapisac sie i potraktowac to miejsce jako atelie, w ktorym nikt nie bedzie zaklocal malowania np. telefon, kot ktory chce wejsc, a za sekunde znow wyjsc, nagle wizyty niezapowiedzianych gosci, gwizdek u szybkowara itp. same wiecie....

Peri w ostatniej chwili zrezygnowala, ale ja nie moglam zostawic tego tak na boku. Byla to wspaniala okazja na wyjscie z domu i zajecie sie tym co sie uwielbia.
Ten obrazek zostal zamowiony przez mojego meza i zajal mi sporo czasu.
Chodze do Klubu co srode rano na ok. 3 godziny. Jest to dla mnie takie psychiczne wytchnienie, w czasie ktorego jedyne co mnie zajmnuje to laczenie farb i malowanie. Daje mi tyle wytchnienia i zapomnienia , ze jak wracam do domu to sie sama do siebie smieje i jak patrze na zdjece Adama, to z uczuciem , ze jest ze mnie dumny.

 http://kubek-agnicy.blogspot.gr/2013/03/jestem-nie-jestem.html
i
http://kubek-agnicy.blogspot.gr/2012/09/nieeeeee.html

Namalowalam, dla Adama

Funeral Blues -Wystan Hugh Auden-przekład Pawła Lesisza.

„Niech staną zegary, zamilkną telefony,

Dajcie psu kość, niech nie szczeka, niech śpi najedzony,

Niech milczą fortepiany i w miękkiej werbli ciszy

Wynieście trumnę. Niech przyjdą żałobnicy.

Niech głośno łkając samolot pod chmury się wzbije

I kreśli na niebie napis: „On nie żyje!”

Włóżcie żałobne wstążki na białe szyje gołębi ulicznych,

Policjanci na skrzyżowaniach niech noszą czarne rękawiczki.

W nim miałem moją Północ, Południe, mój Zachód i Wschód,

Niedzielny odpoczynek i codzienny trud,

Jasność dnia i mrok nocy, moje słowa i śpiew.

Miłość, myślałem, będzie trwała wiecznie: myliłem się.

Nie potrzeba już gwiazd, zgaście wszystkie, do końca;

Zdejmijcie z nieba księżyc i rozmontujcie słońce;

Wylejcie wodę z morza, odbierzcie drzewom cień.

Teraz już nigdy na nic nie przydadzą się.”

Funeral Blues -Wystan Hugh Auden

“Stop all the clocks, cut off the telephone,

Prevent the dog from barking with a juicy bone.

Silence the pianos and with muffled drum

Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead

Scribbling on the sky the message He is Dead,

Put crépe bows round the white necks of the public doves,

Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,

My working week and my Sunday rest,

My noon, my midnight, my talk, my song,

I thought that love would last forever: ‘I was wrong’.

The stars are not wanted now, put out every one;

Pack up the moon and dismantle the sun;

Pour away the ocean and sweep up the wood.

For nothing now can ever come to any good.”

Adas bylby ze mnie bardzo zadowolony i dumny, oboje bylibysmy bardzo szczesliwi.

Spozniony Mikolaj, ale jak by nie bylo Mikolaj...

Swiety Mikolaj w tym roku dluuuugo sie zastanawial zanim do mnie przyszedl. Najprawdopodobniej dal mi czas na poprawienie sie i dopiero wtedy sypnal prezentami.

                                                                    Koniec zartow.

W Swietego Mikolaja przeobrazila sie Kajka z Moje marzenia i ja  , ktora calkiem bez powodu obdarowala mnie takimi przepieknymi recznie robionymi cudami. Ta literka zostala wyhaftowana dla mnie , ale patrzac na nia bede myslec o moim bracie Adamie, juz sie z nim wiec podzielilam.

 Jeszcze wiecej rzeczy wyslala parze staruszkow, o ktorych pisalam  TU .

Ten sliczny , delikatny i kruchy konik juz ma nowego przyjaciela.

Oprocz niego dostalam od Kajki welniana poduszeczke , renifery solniczki,  aniolka i choinke zawieszki, serdeczne zyczenia.
Kajko, dziekuje serdecznie za wszystko.

A co powiecie na to ?
Cieniutkie jak pajeczynka tkana przez pajaczka. Prezent od pani Stawruli, mamy mojej przyjaciolki Tasy.

Nie sadze abym to gdziekolwiek wyeksonowala, bo moje kocice niebawem by rybie  lby na tym jadly.Wlasciciele kotow wiedza co mam na mysli.

Sniezynka przyszla od Dorotki z  do towarzystwa z...Sielankowy targ

....podstaweczkami pod szklanki. Dwa kompleciki -bordowy i bialy juz poszly w dobre rece.

 Ten haftowany przez miesiace bieznik zaczela i wykonczyla tesciowa. Ja tez sie troche przylozylam.
Przyniosla go w Boze Narodzenie, wlasciwie nie mowiac dla kogo. Ale o kotach juz Wam wspomnialam, wiec....

.....pojdzie i on do szuflady i ktores z dzieci wezmie to sobie w ....posagu...ha, ha.

                                                        Swiety Mikolaj zrobil swoje. 

Be good !!!

                                     Zycze Wam wszystkim aby Nowy Rok byl dobry.

Kochani, z radoscia zaczynam ten rok z Wami. Jestescie moim ulbionym towarzystwem, dobrym sercem, wrazliwoscia. Jestem szczesliwa, ze Was znalazlam, jestescie wspaniale.
Nowy Roku, badz dla nas wszystkich dobry.....dobrze ?

Miejmy nadzieje, ze wiele duszyczek w te Swiete i Swiateczne dni znajduje ukojenie i cieplo . Wazne jest ciepelko dla ciala, ale i dla duszy tez.

Chcialabym podziekowac wlasnie tym DUSZYCZKOM , ktore wlasnie zapewnily takie ciepelko dla 2 staruszkow.
W poprzednim poscie pisalam o nich i wiele osob wyslalo im kartki, oplatek, slodycze i prezenty. Mysle ,ze jeszcze sporo kartek jest w drodze, wiec radosc ich i to oczekiwanie na niespodzianke nadal trwa.
Jakbyscie mogli wyobrazic sobie ogrom radosci, to byscie im wysylali kartki co dzien ha, ha.
Kazda przesylka zostala dokladnie opisana glosem pelnym zdziwienia, rozczulenia i zachwytu, zyczenia czytane wielokrotnie nawet przez telefon, Kartki dokladnie opisane-jedna z lasem ,druga z domkiem w sniegu, inna z nutami i kwiatami , jeszcze inna z papieru korkowego albo recznie robiona. Nawet jedna juz oprawiono w ramki.
Prezenty recznie robione przez hafciarki, serduszka haftowane , inicjaly oprawione w ramki, czekoladki, ptasie mleczka, herbatki .....no ja sama nie pamietam, a oni martwia sie ,ze ktos sie nad tym napracowal, ze wykosztowal, ze natrudzil idac na poczte, ze moze powinien dac to komus bardziej potrzebujacemu????!!!
Nic nie zostalo zjedzone, wszystko stoi na stole i cieszy oczy i ogrzewa serce, z kim sie tymi rarytasami podzielic ? Zastanawiaja sie- aby moc radosci i niespodzianki przeniesc  i na inne osoby.

Kochani, DZIEKUJE w ich imieniu, bo sami nie sa w stanie tego zrobic, nie wiem jak Wy sie czujecie, ale ja czuje , ze wlasnie ta akcja byla najbardziej swiatecznym czynem jaki zrobilam kiedykolwiek w zyciu i dala mi niesamowite poczucie spelnienia i blogosci.
Jestem bardzo szczesliwa, bo blogowy swiat nabral blasku i czuje sie prawdziwa szczesciara, ze mam wlasnie tak wartosciowe i wrazliwe czytelniczki.
Bog z Wami Kochane , niech nad Wami czuwa i w nastepnym Roku.

W imie Bozego Narodzenia

Swiateczne przygotowania, budza w nas DOBRO , takie bardziej niecodzienne dobro. Nawet podejrzany zebrak dostanie pare groszy, wplacimy jakas kwote na jakis piekny cel itp. Mysle, ze najbardziej potrzebujaca grupa i najbardziej wspomagana sa dzieci, chorzy, zwierzeta i biedni.
Ja dzisiaj chcialabym napisac o ludziach SAMOTNYCH.
Samotnosc jest jedna z rzeczy bardzo mnie przerazajacych. Boje sie , ze na stare lata zostane taka osoba. Najblizsi sie rozprosza, odejda, a ja bede w towarzystwie kota biedowac w zimnie, glodzie i biedzie. Cos w rodzaju dziewczynki z zapalkami ale na starosc.
Ludzie samotni nie sa krzykliwi, sa dumni,nie prosza o litosc, cierpia po cichutku, nawet sie tego wstydza...Ale sa spragnieni jakiegos kontaktu. Osoby zabiegane, oczekujace rodzin w te dni, szykujace przyjecia ,prezenty, zyjace pelna piersia, moga takich ludzi pominac i nawet ich nie zauwazyc. Nie dlatego , ze nie maja w sobie dobra, uczuc czy nawet strachu przed staroscia, ale dlatego, ze ich wcale nie jest tak latwo wyszukac.
Ja mam taka pare staruszkow w Polsce, ktorej bym chciala nieba uchylic.Sa  SAMOTNI.
Mam taki pomysl , nie wiem czy sie komus spodoba , ze moglibysmy wszyscy wyslac im przynajmniej zyczenia Swiateczne,tradycyjna kartke i oplatek....?
Jak jestescie zainteresowane to napiszcie na moj mail i wysle Wam adres.
agnicy@yahoo.gr

Zamiast slow

Co u mnie ?
Niech odpowie Rafal Olbinski-

Odilon Redon

(Source: gifmovie, via dada4you)

4 godziny w zakonie w Dryowuno Kozani . Δρυόβουνο Κοζάνης - Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος

                              Spowiedz w Grecji to calkiem inna sprawa niz w Polsce.

Osoby , ktore spowiadaja sie maja swojego spowiednika. Nie chodza do innego, bo wlasnie ten jeden jedyny ich zna , wyslucha, doradzi, porozmawia, zna od lat, rozumie itp.

Duchownym nie jest kazdy ksiadz , jest to osoba wyjatkowa, ze znajomoscia psychiki ludzkiej, psychologii, wrazliwa, madra i godna zaufania.

                                     Znalezc takiego spowiednika wcale nie jest tak latwo.
Chcialoby sie aby byl polaczeniem najlepszego przyjaciela, oddanego brata, psychologa, medrca i duchownego.

        Spowiedz odbywa sie w pomieszczeniu, w ktorym siedzisz ze spowiednikiem twarza w twarz. Moze byc przy stole, przy biurku itp.

W klasztorze Przemienienia Panskiego w Dryowuno sa dwaj duchowni. Staruszek Ojciec Stefanos i mlody Ojciec Andonios.

       Do kazdego z nich jest dluga kolejka i mozna czekac na swoja kolej nawet pol dnia.

          Mozna czekac w duzym pokoju z kominkiem i stolem zastawionym poczestunkami,

                                                            w cudownym ogrodzie,

                        na werandzie z ktorej widac dziesiatki kilometrow otwartej przestrzeni,

                                                zwiedzic stary, malenki kosciolek,

                                wlasnie restaurowany przez mnicha ikonografa,

mozna oczywiscie wloczyc sie po terenie kosciola i zakonu, podziwiac wszystko i robic dziesiatki zdjec.

Oczywiscie kobiety moga wejsc tylko w kobiecym stroju, czyli dluzszej spodniczce lub sukience. Jak ktoras z pan przyjdzie w spodniach lub mini- zaklada jedna ze spodnic , ktore czekaja przy wejsciu.

                                          W malej kuchence mozna zrobic sobie kawe.