Czesto mi sie zdarza , ze jakas mysl ,albo piosenka placza sie po glowie tak zupelnie bez powodu. Ostatnio wlasnie mysle stale o Ciotce Andzi, siostrze mojej babci Aleksandry . Ciotka Andzia nie zyje juz od prawie pietnastu lat, ale zapomniec o niej nie mozna , bo pelnila wazna role w naszym zyciu. Ale aby nie pogmatwac sprawy zaczne jej historie od poczatku, bo jest jej warta.
Urodzila sie w czasie pierwszej Wojny Swiatowej na biednej Polskiej wsi z dala od wszystkiego. Miala czterech braci i cztery siostry. Cala osemke dzieci wychowywal ojciec z najstarsza corka Maryska, ktora z tego powodu nigdy nie znalazla czasu aby wyjsc za maz.
Ciotka Andzia byla piekna dziewczyna, ktora majac mala coreczke Basie zostala mloda wdowa w czasie Drugiej Wojny Swiatowej.
Opowiadala jak to one zwlaszcza ladne dziewczyny chowaly sie z dziecmi do piwnicy,gdy w zagrodzie pojawiali sie Niemcy. Gdy Niemcy wchodzili do chaty, dziewczyny chowaly zlote warkocze pod chustkami i brudzily twarz kurzem , albo blotem ,aby nikt z nachodzcow nie pomyslal ,ze sa ladne i warte grzechu....
Po wojnie Ciotka Andzia wyszla za maz powtornie, za wujka Staska ,ktory byl szewcem w Warszawie . Nie latal butow, ROBIL buty dla wymagajacej klienteli . Mieszkali naprzeciw zakladu na Warszawskiej Pradze , na Zabkowskiej, niedaleko Bazaru. Kamienica byla stara, ze sladami kul, z mroczna brama i pieknym zielonym podworkiem. Za to mieszkanie na pierwszym pietrze bylo wrecz arystokratyczne. Byl tam wielki pokoj glowny wielkosci calego naszego dwupokojowego mieszkania z kuchnia, drugi duzy pokoj od podworka i kuchnia. Pamietam z jakim zapalem ciotka myla szklanki , nie zalowala wody z kranu, wtedy byla za darmo, na umycie szklanki szlo moze z piec litrow , a moze i wiecej.....
Z wujkiem Staskiem mieli dwoje dzieci Danusie i Andrzejka, a po jakims czasie przygarneli dwojke dzieci jej zmarlej siostry Tadeuszka i Elzbiete, bo ich ojciec nie mial glowy z zalu po stracie zony do zajmowania sie dziecmi i niebawem po niej umarl....
Ciotka Andzia zawsze byla znana z tego , ze uwielbiala czystosc i piekne rzeczy. Wszystkie jej meble, ozdoby, dywany , firanki byly jak z palacu, lsniace i pachnace czystoscia i swiezoscia calkiem niepodobne do modnych wtedy regalow i wersalek. Kiedy ciotka to robila no sprzatanie mam na mysli , nikt nie wie, bo zawsze wszystko o kazdej porze dnia bylo na swoim miejscu, a ciotka zawsze byla zadbana , pachnaca i elegancka. Nikt jej nie przylapal z miotla, albo szmata w rece, czy chocby nieczesana glowa...
Jedyne co zdradzalo, ze jednak nie pomagaja jej krasnoludki bylo to ze przed KAZDYMI swietami Ciotka Andzia spadala z drabiny i cos sobie lamala. Z drabiny , bo firanki zmieniala, albo gdzies tam wyzej w szafie pozadkowala.
Byl to zart rodzinny, bo gdy tylko roznosila sie wiadomosc , ze Ciotka Andzia cos zlamala wszyscy stwierdzali jednoglosnie- SWIETA IDA. Czasami bylo odwrotnie ,cala rodzina zastanawiala sie, ze do swiat juz blisko, a Ciotka Andzia jeszcze sobie nic nie zlamala ???? Ale nic z tych rzeczy, mogla sie opoznic, ale zawsze sie w koncu lamala.
Obie jej corki wyjechaly do Ameryki , siostrzence dorosli i sie wyprowadzili. Zostal jej wiec maz, syn Andrzejek i wnuczek Tomek zwany Mackiem. Dziewczyny slaly jej paczki z ciuchami dla chlopca i cudownymi rzeczami po sobie , no bo w tamtych czasach w Ameryce nie mozna bylo nosic tego samego przez dwa sezony i tu Ciotka Andzia pokazala na co ja stac. Pomagala w trudnych czasach stanu wojennego, a wlasciwie i przed i po CALEJ rodzinie. I dalekiej i bliskiej. Bez wyjatkow. Dzielila sprawiedliwie ciuchowe skarby, dzieki niej mialam ze trzy pary pumpow. Czy pamietacie co to bylo??? Takie szerokie dzinsy. Chodzilam nie tylko w eleganckich bluzeczkach i kostiumach po szczuplutkich ciotecznych ciotkach , ale i w slicznych kurtkach i koszulach po Tomku- to mi sie mniej podobalo, ale skoro mama kazala......
Gdy ciotka wracala ze swoich wyjazdow do Ameryki przywozila cale walizki prezentow. Do dzis pamietam przecudna czerwona parasolke, ktora do tej pory sie nie zepsula....... Pizamy i dresy do tej pory sa jak nowe....Jak ci Amerykanie tego dokonali, ze wszystko wtedy bylo takiej jakosci, czy i teraz tak jest ????
Ciotka byla dla mojej mamy i naszej rodziny dobrym aniolem. Robila najsmaczniejszy pasztet i swiateczna salatke z groszkiem. U niej po raz pierwszy sprobowalam owocu kiwi i dzinu z tonikiem.
Byla to osoba , ktorej sie dobrze powodzilo, ale dzielila sie tym na wszystkie strony. Nawet w totolotka wygrala- no tym to sie juz nie dzielila, nawet nie chwalila, ale i tak wszyscy wiedzieli....
Jej dom to byla taka skrzynka kontaktowa CALEJ rodziny, wszystkie plotki , nowosci tutaj opowiadano i szly dalej w swiat. Mozna bylo wcale nikogo innego odwiedzac ,a i tak znac wszystkie szczegoly jego zycia, a nawet sekrety, mozna bylo spotkac najdalszych kuzynow i jakos dzieki temu calemu kolowrotkowi wszyscy trzymalismy sie kupy.
Mam tu w Grecji komplet do kawy od niej , brat ma inny u siebie. Mama ma jeszcze sporo drobiazgow i ciuszkow, ktore trzyma z sentymentalnych powodow.
Tyle lat minelo, i drugie tyle minie i o niej nie zapomne. Niziutka bladynka zawsze ladnie pachnaca perfumkami , zawsze na diecie bo utyla...., blyszczaca kremem do twarzy, trzymajaca papierosa takim zachwycajacym mnie wtedy gestem, w takich niespotykanych szlafroczkach i podomeczkach , niepracujaca, czekajaca na swojego Stasia ,za ktorym swiata do konca nie widziala.
Moja Ciotka Andzia.
Schowek pod schodami jako pomieszczenie pomocnicze. Jest pelne pudel, poleczek z przeroznymi skarbami, albo rzeczami ,ktorych NIE MOZNA wyzucic - zwany przez mego meza smietniskiem.
Ale zapewniam was, ze wcale nim nie jest.Ja przewaznie wiem gdzie co mam, tym bardziej , ze popisalam na kazdym pudle o jego zawartosci .
Αποθήκη κάτω από της σκάλες είναι γεμάτο με κούτες, ραφάκια με πολλούς θυσαύρους που ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να πετάξεις- ο άντρας μου την ονομάζει σκουπιδότοπος. Άλλα σας βεβαιώνω ότι δεν είναι έτσι καθόλου. Ξέρω που έχω το κάθε τι, αφού τα έγραψα καλά καλά.
Jest kilka pudel z ksiazkami. Nie tylko moimi . Ale te dzisiejsze to z mojego dziecinstwa. Ulubione.
Eίναι μερικές με βιβλία. Όχι μόνο δικά μου. Αλλά τα σημερινά είναι άπό τα παιδικά χρόνια. Αγαπημένα.
Ta ksiazeczka ma tylko obrazki, tysiace razy ogladane . Sama ukladalam historie do tych obrazkow, najpierw na kolanach mamy a nastepnie z mlodszym bratem u boku. Przewaznie moim celem bylo doprowadzic go do lez smutna opowiescia, a potem w ostatniej chwili wszystko dobrze zakonczyc !
Aυτό το βιβλίο έχει μόνο εικόνες, που τις είδα χίλιες φορές. Μόνη μου έπλαθα ιστορίες, πρώτα στα γόνατα της μαμάς μου και μετά με τον μικρό μου αδελφό. Συνήθως ο σκοπός μου ήταν να τον συγκινήσω μέχρι να είναι έτοιμος να κλάψει με την φλιβερή μου ιστορία , για να του αλάξω εντελώς την διάθεση την τελευταία στιγμή !
Ksiazeczka niestety nie ma okladki, wiec nie znam ani autora, ani wydawnictwa, ani roku wydania. Jej kartki od czestego ogladania sa mieciutkie jak material.
Το βιβλίο δεν έχει δυστυχώς εξώφυλλο, για αύτο δεν ξέρω ούτε εικονογράφο, ούτε εκδότη, ούτε την χρονιά έκδοσης. Τα φύλλα του είναι πια μαλακά σαν ύφασμα.
To prezent od mojej mamy, ksiazki zawsze byly na pierwszym miejscu na liscie prezentow, na moje imieniny gdy mialam ponad 5 lat..... Stare czasy.....
Αυτό είναι δώρο από τη μαμά μου, τα βιβλία πάντα πρώτα στη λίστα των δώρων, για τα γεννέθλειά μου όταν ήμουνα πάνω από 5 χρονών..... Παλιές εποχές...
Czyta ktos ? Ja wiem , ze tylko dla mnie one sa piekne i wartosciowe, ale chyba kazdy ma takie swoje COS.
Διαβάζει κάποιος ? Ξέρω, μόνο για μένα είναι όμορφα και πολύτιμα, αλλά μάλλον ο καθένας έχει κάτι ΤΕΤΟΙΟ.
